ਦੋਸਤੋ ਬਹੁੱਤ ਦਿਨ ਬਾਦ ਅੱਜ ਕੁੱਜ ਲਿਖਣ ਦਾ ਦਿਲ ਕੀਤਾ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਹੈ।


..........................ਹੋਇਆ ਇਹ ਕਿ ਕੁੱਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਦੇ ਪਿਤਾਜੀ ਦੀ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਹੋਈ ,ਇੱਸ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਇੱਕ ਪਾਰਟੀ ਰੱਖੀ। ਸਾਰੇ ਜਾਣ-ਪਹਿਚਾਣ  ਵਾਲੇ ਬੁਲਾਏ ਗਏ , ਦਫ਼ਤਰੀ ਯ਼ਾਰ-ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਪਹੁੰਚੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ  ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਮਾਹੋਲ ਇੱਕ ਵਿਆਹ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਸ਼ਰਾਬ , ਮੁਰਗਾ , ਮੀਟ ਤੇ ਆਰ੍ਕੇਸਟ੍ਰਾ ਆਦਿ ਸਬ ਕੁੱਝ ਓਥੇ ਮੋਜੂਦ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਸ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁੱਤ ਵਧੀਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ , ਇਸਦਾ ਕਾਰਣ ਕੁੱਝ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਸੀ।

ਖੈਰ ਪਾਰਟੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋਈ ਤੇ ਮੇਰੀ ਦਿਮਾਗ਼ੀ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਸ਼ੁਰੂ!!

ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਨੇ ਸੋਚਇਆ ਬਈ ਮਨਾ ਜਿਹਦੀ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਤੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਓ ਤਾਂ ਇੱਕ ਮਾਮੂਲੀ ਜਿਹਾ ਸਕੂਲ ਮਾਸਟਰ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ 100-150 ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੜਾਉਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

 (ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਰੁਸਤ ਕਰਨ ਲਈ ਦੱਸ ਦੇਣਾ ਚਾਉਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਰਕਾਰੀ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਦੀ ਇੱਕ ਉਮਰ ਸੀਮਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ , ਇੱਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਮਰ ਦੇ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਪੜਾਅ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਸੋਚ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਘਾਟਾ ਹੋਣਾ ਸੁਬਾਵਿੱਕ ਹੈ )

ਪਰ ਸਾਡੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਖੋ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਰਕਾਰੀ ਕਰਮਚਾਰੀ ਦੀ ਰਿਟਾਇਰਮੈਂਟ ਉਮਰ 55 ਤੋਂ 65 ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ , ਉਸ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਉਮਰ 84 ਸਾਲ ਹੈ।
ਕੀ ਇਹ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਜਨਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਧੋਖਾ ਨਹੀ ਹੈ ?
ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੇਕਟਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜੋਬ ਲਈ ਜਾਉ , ਤੁਹਾਡੇ ਸੀਨੀਅਰ'ਸ ਹਮੇਸ਼ਾ young blood ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।  ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਕਿ ਇੱਕ ਨੋਜਵਾਨ ਇਨਸਾਨ ਇੱਕ ਬੁੜੇ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ 20 ਗੁਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਰਥਾ  ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਫੇਰ ਕਿਊਂ "ਬਾਦਲ ਸਾਬ" ਤੁਸੀਂ ਕੁਰਸੀ ਨੂੰ ਪੀੰਘ ਪਾਈ ਬੈਠੇ ਹੋ , ਜਦੋਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ  ਸੂਬੇ ਦੇ ਕਈ ਨੋਜਵਾਨ ਬੇਰੋਜਗਾਰੀ ਦੀ ਮਾਰ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ।

ਤੁਸੀਂ ਇੱਸ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਣ ਦਿਉਗੇ ?





"ਜਿੱਥੇ ਜ਼ੁਲਮ ਦਾ ਹੋਵੇ ਪਸਾਰਾ ਜੀ ਤੇ ਜ਼ਾਲਮ ਹੋਣ ਸਰਕਾਰਾਂ ਜ਼ੀ
  ਓਥੇ  ਖੋਲਦੀ ਹੋਈ ਜਮੀਰ ਵਾਲੇ , ਦਿਸਦੇ ਨੇ ਕਰਦੇ ਤਕਰਾਰਾਂ ਜ਼ੀ "